Funkcje w Pythonie: Stwórz Własne Magiczne Zaklęcia! 📜✨

Witaj w zaawansowanej klasie zaklinania w Pythonie! Do tej pory używaliśmy wbudowanych czarów, takich jak print() czy len(). Działają świetnie, ale prawdziwa moc czarodzieja objawia się wtedy, gdy zaczyna on tworzyć własne, unikalne zaklęcia.

Tym właśnie są funkcje – blokami kodu wielokrotnego użytku, które możesz zapisać raz, a potem wywoływać (rzucać) w dowolnym momencie, po prostu podając ich nazwę. To absolutna podstawa, która sprawia, że kod staje się zorganizowany, czytelny i potężny. Koniec z powtarzaniem tych samych linijek w kółko! Czas otworzyć własną księgę czarów.

1. Rytuał Tworzenia: def i ()

Aby stworzyć własne zaklęcie, musimy odprawić mały rytuał. Zaczynamy od magicznego słowa def (od define - definiuj), które mówi Pythonowi: "Uważaj, teraz tworzę nowe zaklęcie!". Potem podajemy nazwę naszego czaru i kończymy nawiasami () oraz dwukropkiem :.

# Definiujemy nasze pierwsze, proste zaklęcie
def powitanie():
    print("Witaj, Świecie! ✨")

# A teraz rzucamy nasz czar, po prostu wołając go po imieniu!
powitanie() # Wyświetli "Witaj, Świecie! ✨"
powitanie() # Możemy to robić, ile razy chcemy!

2. Składniki Zaklęcia: Parametry i Argumenty 🧪

Niektóre zaklęcia są samowystarczalne, ale większość potrzebuje składników, aby zadziałać. W funkcjach nazywamy je parametrami (w definicji) i argumentami (podczas wywołania).

• Parametry to lista "oczekiwanych składników", które definiujesz w nawiasach ().
• Argumenty to "rzeczywiste składniki", które podajesz, gdy wywołujesz funkcję.

# Ta funkcja oczekuje jednego składnika, który nazwaliśmy 'imię'
def powitanie_osobiste(imię):
    print(f"Witaj, {imię}! Miło Cię widzieć. 😊")

# Rzucamy czar, podając konkretne składniki (argumenty)
powitanie_osobiste("Jan")   # Wyświetli "Witaj, Jan! Miło Cię widzieć. 😊"
powitanie_osobiste("Maria") # Wyświetli "Witaj, Maria! Miło Cię widzieć. 😊"

3. Rezultat Czarów: Słowo Kluczowe return 🎁

Niektóre zaklęcia po prostu coś robią (jak print, które wyświetla tekst). Ale inne, potężniejsze, tworzą coś nowego i zwracają nam rezultat. Do tego służy słowo kluczowe return. Dzięki niemu funkcja może nam "oddać" wynik swoich obliczeń, który możemy zapisać w zmiennej.

# Ta funkcja nie wyświetla wyniku, ale go ZWRACA
def dodawanie(a, b):
    wynik_obliczen = a + b
    return wynik_obliczen

# Rzucamy czar i łapiemy jego rezultat do zmiennej
rezultat = dodawanie(3, 4)
print(rezultat) # Dopiero teraz wyświetlamy wynik: 7

# Możemy użyć rezultatu do dalszych obliczeń!
print(rezultat * 2) # Wyświetli 14

4. Pradawna Wiedza: Dokumentowanie Zaklęć (Docstrings) 📖

Dobrą praktyką każdego maga jest prowadzenie notatek. W Pythonie robimy to za pomocą docstrings (ciągów dokumentujących). To specjalny komentarz w potrójnych cudzysłowach """...""" umieszczony zaraz pod linią def, który wyjaśnia, co robi nasza funkcja. To bezcenna pomoc dla innych programistów i dla Ciebie z przyszłości!

def pole_prostokata(podstawa, wysokosc):
    """Oblicza pole prostokąta.

    Args:
        podstawa (float): Długość podstawy prostokąta.
        wysokosc (float): Wysokość prostokąta.

    Returns:
        float: Obliczone pole prostokąta.
    """
    return podstawa * wysokosc

Dla Zaawansowanych Adeptów 🧙

Świat funkcji ma też swoje tajne komnaty. Oto kilka z nich:

• Zaklęcia Jednej Linijki (lambda): Czasem potrzebujesz małej, prostej funkcji "na szybko". lambda pozwala ją zdefiniować w jednej linijce, bez nazwy. kwadrat = lambda x: x ** 2.
• Zasięg Lokalny i Globalny: Zmienne stworzone wewnątrz funkcji są lokalne (żyją tylko w niej). Zmienne stworzone na zewnątrz są globalne (widoczne wszędzie). To jak różnica między notatkami w jednej księdze a ogłoszeniem na tablicy w całym zamku.
• Zaklęcia z Wieloma Składnikami (*args): Chcesz stworzyć funkcję, która przyjmie dowolną liczbę argumentów? Użyj * przed nazwą parametru! def zsumuj_wszystko(*liczby): ....

Podsumowanie

Funkcje to absolutny fundament dojrzałego programowania. Pozwalają dzielić duży problem na mniejsze, zarządzalne kawałki, unikać powtarzania kodu i tworzyć własne biblioteki narzędzi. To moment, w którym stajesz się prawdziwym architektem swojego kodu.